بيان آيهء 60 قرائت و عبد الطاغوت : حمزه بضم باء و جر تاء قرائت كرده است و ديگران به فتح باء و نصب تاء . قرائت اول بنا بر اين است كه عطف بر « القردة » باشد . در اين صورت كلمهء « عبد » جمع نيست ، بلكه مفردى است كه از آن ارادهء كثرت شده است مثل « إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لا تُحْصُوها » ( ابراهيم 34 : منظور از نعمت ، نعمتهاست ) قرائت دوم بنا بر اين است كه فعل ماضى و عطف بر « لعنه اللَّه » باشد . اعراب مثوبة : تميز نسبت . همچنين « مكاناً » مَنْ لَعَنَهُ اللَّهُ : در بارهء اعراب « من » سه وجه است : 1 - مجرور و بدل از « بشر » يعنى « هل انبئكم به من لعنه اللَّه » 2 - مرفوع و خبر مبتداى محذوف . يعنى « هم من لعنه اللَّه » 3 - منصوب و بدل از محل جار و مجرور . مقصود اكنون خداوند پيامبر خود را مامور مىكند كه آنها را مخاطب سازد ، فرمود : - قُلْ : به اين مشركان و يهوديان ، كه استهزا مىكنند ، بگو : هَلْ أُنَبِّئُكُمْ بِشَرٍّ مِنْ ذلِكَ مَثُوبَةً عِنْدَ اللَّهِ : آيا شما را خبر دهم به آنچه كيفر آن پيش خداوند ، بدتر از كارهايى است كه به خاطر آنها ما را مورد انكار قرار مىدهيد ؟ ! مقصود اين است كه : اگر ايمان ما به خدا و قرآن و كتب آسمانى پيشين ، پيش شما ناپسنديده است : من شما را به چيزى خبر مىدهم كه سرانجام آن نزد خداوند ناپسنديده‌تر خواهد بود . برخى گويند : يعنى آيا شما را از حال كسانى كه حالشان از حال مسلمانانى كه مورد